Kernprincipes voor het bepalen van de uithardingstemperatuur en -tijd
Het uithardingsproces van isocyanaat-uitgeharde polyesterhars wordt voornamelijk beïnvloed door temperatuur, tijd, vochtigheid en de isocyanaatindex. De sleutel tot het bepalen van de uithardingsparameters is ervoor te zorgen dat de hars een volledige verknoping ondergaat zonder een overreactie die zou kunnen leiden tot veroudering of verslechtering van de prestaties.
1. Raadpleeg het productgegevensblad
Dit is de meest directe en betrouwbare methode. Als toonaangevende leverancier in de industrie vermeldt Jiangsu BESD New Materials Co., Ltd. doorgaans aanbevolen uithardingstemperatuurbereiken (bijv. 160℃ - 200℃) en overeenkomstige uithardingstijden (bijv. 15-30 minuten) in onze productgegevensbladen.
2. Testbanken
Bij daadwerkelijke productie wordt aanbevolen om eerst kleinschalige tests uit te voeren. Er kan een "temperatuur-oplopende"-methode worden gebruikt, waarbij de vloeibaarheid van de hars en de droogtijd van het oppervlak bij kamertemperatuur worden geobserveerd en vervolgens uithardingsexperimenten worden uitgevoerd bij verschillende temperaturen (bijvoorbeeld 150 ℃, 170 ℃, 190 ℃). De optimale temperatuur kan worden bepaald door de hardheid, hechting en chemische bestendigheid te testen.
3. Houd rekening met de substraat- en laagdikte
Thermische geleidbaarheid van het substraat: Metalen substraten hebben een goede thermische geleidbaarheid, zodat de uithardingstemperatuur op passende wijze kan worden verlaagd; terwijl glazen of plastic substraten een slechte thermische geleidbaarheid hebben, waardoor hogere temperaturen of langere tijden nodig zijn.
Laagdikte: Dikke coatings hebben een langzamere warmteoverdracht, waardoor langere uithardingstijden nodig zijn; dunne coatings zijn het tegenovergestelde.
4. Invloed van omgevingsvochtigheid
Hoewel met isocyanaat uitgeharde polyesterhars minder gevoelig is voor vocht dan harsen op waterbasis, kan vocht in omgevingen met een extreem hoge luchtvochtigheid (>80% RH) reageren met isocyanaten (waarbij diaminen worden gevormd), wat leidt tot belvorming. In dit geval kan het nodig zijn om de uithardingstemperatuur op passende wijze te verhogen om de verdamping te versnellen.
